Μια 'Ατακτη Ηλιαχτίδα...

Χατζηαλεξάνδρου Πάτροκλος: Μια 'Ατακτη Ηλιαχτίδα... (Παραμύθι Με Εικόνες)

Μια χειμωνιάτικη μέρα χάραξε. Μια όμορφη, μικρή, σκανταλιάρα Ηλιαχτίδα...      ...ξυπνώντας, το πρωΐ, θέλησε να γνωρίσει το κόσμο. Έτσι, σηκώθηκε πίσω από τα βουνά, έπαιξε λιγάκι μαζί τους, μα 'κείνα σοβαρά-σοβαρά, την αποπήρανε. -"Δεν έχεις τίποτε άλλο να κάμεις μικρή κι άταχτη Ηλιαχτίδα"; της είπαν αυστηρά! "Δε βλέπεις που 'χουμε πολλή δουλειά; Να πας αλλού να παίξεις", τηνε διώξανε μοχθηρά.      Εκείνη, αποκαρδιώμενη, μα δίχως να χάσει καιρό, κατέβηκε χαμηλότερα και βάλθηκε να παίζει κρυφτό μεσ' στα κλαριά των δέντρων...       ...και στα καταγάλανα νερά της θάλασσας. Τα κλαριά την υποδεχτήκανε μ' ενθουσιασμό και πεινασμένα για το φως της. Αρχίσαν να κουνιώνται ελαφρά, με το αεράκι, σα να της εκλείνανε το μάτι. Η θάλασσα, την υποδέχτηκε ριγώντας: -"Καλώς τη μικρούλα Ηλιαχτίδα... Τι έξοχο ξύπνημα αλήθεια! Έλα μικρή μου, να ζεστάνεις λιγάκι τα νερά μου. Καιρό είχαμε να δούμε Ήλιου φως, μεσ' στο γερο-Χειμώνα"! της είπε χαμογελαστή και κούνησε τα κύματά της, χαιρετώντας τη.      Παίξανε για κάμποσο, μα η μικρή μας, ήθελε να γνωρίσει κι άλλα μέρη και πέταξε, μακρύτερα. Καθώς έφευγε, η θάλασσα τη παρακάλεσε να ξανάρθει κι εκείνη, το υποσχέθηκε γελαστά και ζεστά.      Τριγυρνώντας, είδε μια γάτα, που παραφυλούσεν, ένα μικρό πουλάκι. Πήγε και τις ανακάτεψε τα μουστάκια, της γαργάλησε τ' αφτιά και της χάλασε το κυνήγι. Εκείνη, εκνευρισμένη, τίναξε τα νύχια της, μα η Ηλιαχτίδα μας ήτανε πολύ γοργή και της ξέφυγε...      ...και βρήκε, ένα πολύ όμορφο μέρος, κάτω από 'να μεγάλο δέντρο, για να κυλιστεί. Το δέντρο, τη δέχτηκε σιωπηλά μα κούνησε, τα κλαδιά του, αποδοκιμάζοντας τα παιδιακίστικα της καμώματα. Εκείνη τότε του χαμογέλασε κι η θέρμη της, έφτασε μέχρι τις ρίζες που 'χανε παγώσει από το κρύο! Της χαμογέλασε κι εκείνο και τη προέτρεψε να προσέξει, γιατί μερικοί άνθρωποι είναι κακοί. -"Και τι μπορούνε τάχα να μου κάνουνε"; το ρώτησε περήφανα! -"Μπορούνε να σε βάλουν φυλακή" της είπεν αυστηρά, μα σταμάτησεν απότομα...      Η μικρούλα, βρήκε μυστικό δρομάκι, κάπου σ' ένα μαγικό, κρυφό χωριό και το περπάτησε, χαιδεύοντας τα πάντα γύρω. Τα ζουζούνια αρχίσανε να τραγουδάνε. Γέμισε με φως κι ήχους τούτη η μακρινή γωνιά. Ευχαριστήσανε το μικρό φως με τη καρδιά τους και της συστήσανε να μείνει μακριά από τη Μεγάλη Πόλη! Η Ηλιαχτίδα μας, άλλη μια φορά δεν έδωσε σημασία και συνέχισε να ταξιδεύει γρήγορα...      ...και να που βρέθηκε στη Μεγάλη Πόλη, που της είχανε πει ν' αποφύγει. Σκαρφάλωσε στο βουναλάκι για να κοιτάξει κάτω και να διαπιστώσει, αν υπάρχει κανένας κίνδυνος. Δεν είδε τίποτε το περίεργο. Τότε πέρα, είδε πάλι τη θάλασσα και σκέφτηκε να πάει να τη ρωτήσει...      ...και νάτη να χρυσίζει την επιφάνεια της φίλης της. Ξεχάστηκεν όμως παίζοντας, χωρίς να ρωτήσει και χωρίς να προσέξει. Αυτό ήτανε μοιραίο, γιατί κάποιο ειδικό δίχτυ, για σκανταλιάρες ηλιαχτίδες, την έπιασε στα βρόχια του.      Η μικρή μας φίλη, βρέθηκε πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, με τη κατηγορία της ενοχλητικής κι άκαιρης παρουσίας της πάνω στη γη, χειμώνα-καιρό. Πολλοί είπανε μετά, πως ο ίδιος ο γερό-Χειμώνας, είχε βάλει να τη πιάσουνε, μα δεν εξακριβώθηκε κάτι τέτοιο μ' ατράνταχτες αποδείξεις.      Μέσα στο κελί της, άρχισε να μαραζώνει, μέχρι που άκουσε μια ψιλή φωνή να της λέει: -"Εϊ ψιτ, μικρή Ηλιαχτίδα... Εδώ, εδώ κοίτα στο νεροχύτη. Μπορείς να χωθείς μέσα και να σε πάω στη μητέρα μου"; -"Ποιός τι και πού είσαι; Βγές να σε δω" είπε τρομαγμένη και παραξενεμένη, η κρατούμενη. -"Δε μπορώ να βγω, είμαι το νερό που κυλά, μέσα από την αποχέτευση. Μ' έστειλε η Μητέρα μου η Θάλασσα, να σε βοηθήσω να βγεις και να σ' οδηγήσω, κοντά της, ωστε να λευτερωθείς" είπε πάλι η φωνούλα. -"Μήτε κι εγώ, μπορώ να ζήσω χωρίς τον Πατέρα μου, τον Ήλιο, για πολύ ώρα! 'Αρα δε μπορώ να περάσω από κει που λες, γιατί θα σβήσω για πάντα. Αν πάλι μείνω εδώ μέσα, όταν ο Πατέρας μου δύσει, πάλι θα χαθώ", είπεν όλο στεναχώρια... -"Τότε δεν έχεις να χάσεις τίποτε. Ξέρω καλά τον πιο σύντομο δρόμο, κλείσε τα μάτια, κράτησε την αναπνοή και το φως σου για λιγάκι κι εγώ θα σε βγάλω από 'δω μέσα. Έχε μου εμπιστοσύνη κι η Μητέρα μου θα με σκοτώσει, αν δε σε πάω κοντά της..."      Έτσι κι έγινε! Κράτησε την αναπνοή της όσο βάσταξε, κράτησε και το φως της κι ότι είχεν αρχίσει να σβήνει ...βγήκε στην επιφάνεια, απ' άλλο σημείο. Τι χαρά που 'καμεν αλήθεια! Η θάλασσα, έμεινεν ακίνητη για να την υποδεχτεί. Η σκανταλιάρα, τρομαγμένη πια, Ηλιαχτίδα, ευχαρίστησε το νεράκι και τη Μητέρα του και μόλις συνήλθε κάπως, βάλθηκε να παίζει με τη φιλενάδα της, με νέο κέφι...      Έπαιξε με τις βαρκούλες που 'τανε πιο πέρα, κρυβότανε πίσω από το κάθε τι κι αγνόησε τις πρώτες προτροπές του Πατέρα της, που τη καλούσε κοντά του -αγνοώντας τι είχε συμβεί-, γιατί ήταν ώρα για ξεκούραση κι ύπνο.      Η θάλασσα, άρχιζε να ριγά, από το κρύο, που 'ρχότανε με τη νύχτα κι η άτακτη κάθισε πάνω στα κυματάκια να κολυμπήσει... Ο Πατέρας της, τη ξαναφώναξε, αυστηρά...      Εκείνη που ν' ακούσει... Έβλεπε πως είχε περιθώριο κι ήθελε να το εξαντλήσει ολάκερο. Η θάλασσα άρχισε να της θυμώνει κι η ταραχή της φάνηκε...      Ο Πατέρας της, τη φώναξε δυνατά: -"Έλα λοιπόν μικρή σκανταλιάρα. Δε μένει πολύς χρόνος ακόμα... έλα και θα σε μαλώσω..." και μαζί του ήρθε να προσθέσει κι η θάλασσα το μάλωμα: -"'Αντε μικρή μου κι αύριο πάλι μέρα του Θεού είναι. Έρχεσαι ξανά να παίξουμε..." κι η μικρή είδε πια πως δεν είχεν άλλα περιθώρια κι έτρεξεν αμέσως κοντά στο Πατέρα της.      Το ίδιο βράδυ, ανάψαμε τη σόμπα γιατί έκανε κρύο. Μαζευτήκαμε όλοι γύρω της κι αρχίσαμε να λέμε ιστορίες... Μια ψιλή φωνούλα, μας διέκοψε και τρομάξαμε όλοι μας: -"Εϊ ... τι όμορφα που 'ναι 'δω! Μα... καθόλου Φως..." Κοιτάξαμε παντού κι η φωνή ερχόταν από τη σόμπα. Ίσως κανένα ξεχασμένο κομματάκι της μικρής άτακτης Ηλιαχτίδας, είχε ξεμείνει πίσω κι έφεγγε μέσα από 'κει, περιμένοντας ανυπόμονα να ξημερώσει και να τρέξει στο Μπαμπά της...      Εκείνη τη νύχτα του γερο-Χειμώνα, καληνυχτιστήκαμε ζεστά κι είδαμε όμορφα όνειρα, μέχρι το πρωΐ...

Λαϊκό Παραμύθι

Η λέξη «μύθος» σημαίνει στοματικός λόγος, σήμερα όμως δηλώνει τον αφηγηματικό λόγο με θέμα μια εντυπωσιακή ιστορία, ίσως φανταστική, με ήρωες από την ιστορία, την ανθρώπινη κοινωνία ή και την κοινωνία των ζώων. Έτσι έχουμε μύθους για την κοσμογονία ή τους μύθους του Αισώπου. Στην Ελληνική λαογραφία, οι μύθοι έχουν αλληγορική σημασία και θέλουν να διδάξουν ή να παραδειγματίσουν. Οι πρωταγωνιστές μπορεί να είναι μόνο ζώα, ή μόνο άνθρωποι ή και άνθρωποι και ζώα.
Τα παραμύθια είναι οι λαϊκές διηγήσεις. Ότι είναι στη λογοτεχνία το μυθιστόρημα, είναι στη λαογραφία το παραμύθι. Είναι μεγάλοι περιπετειακοί μύθοι με κέντρο τον άνθρωπο και φανταστικά και μεταφυσικά στοιχεία όπως δράκους, μάγισσες και φτερωτά άλογα. Έτσι έχουμε τα μυθικά ή ξωτικά παραμύθια, τα διηγηματικά ή κοσμικά, τα θρησκευτικά η Συναξαρικά παραμύθια και τα ευτράπελα ή σατιρικά. Τα νεοελληνικά παραμύθια, ψυχαγώγησαν στους αιώνες της κλειστής ζωής του, το λαό.
Παράλληλα με τους μύθους και τα παραμύθια, θα βρούμε και τα αστειολογήματα ή αλλιώς τις ευτράπελες ιστορίες που σατίριζαν επαγγέλματα, χαρακτήρες, ή ειρωνεύονταν τρόπους: την ψευτιά, τη φιλαργυρία, την τεμπελιά, κλπ. ή ακόμα και την καταγωγή. Πριν ακόμα γίνουν γνωστά τα ανέκδοτα για τους Πόντιους, σειρά είχαν πάρει οι περισσότεροι νησιώτες π.χ. Κεφαλλονίτες και Χιώτες, οι κάτοικοι «αντίπαλων» χωριών, κλπ.. Μαζί με όλα αυτά, σας έχουμε και κάποια αινίγματα και παροιμίες, για να θυμηθούν οι παλιότεροι και να τα γνωρίσουν οι νέοι:

ü      Η νεράιδα και το μαντήλι της

Ήταν μια φορά ένας πολύ ωραίος νέος και πολλά κορίτσια ήθελαν να τον πάρουν άντρα, μα αυτός δεν ήθελε να πάρει καμία από τις γυναίκες του κόσμου, μόνο ήθελε να πάρει νεράιδα. Και οι νεράιδες τον ενοστιμεύονταν και πολλές φορές έρχονταν και το επείραζαν. Εδοκίμασε πολλές φορές να πλησιάσει καμία από δαύτες, αλλά ποτέ δεν το κατόρθωσε. Το λοιπόν, μια μέρα ρώτησε μια γριά μπαμπόγρια, τι πρέπει να κάνει για να πάρει μια απ’ τις νεράιδες γυναίκα. Και η γριά του είπε: «σαν έρθουν οι νεράιδες να σε πειράξουν και θα σου μιλούν, συ κοίταξε πως θα πάρεις μιανής το μαντήλι. Κι α’ θέλεις να μένει πάντα μαζί σου και να μη σου φύγει ποτέ, πρέπει να βάλεις το μαντήλι στο φούρνο και να το κάψεις. Αλλά μπορεί όμως και να πεθάνει από τη λύπη της αν το κάμεις αυτό. Για τούτο, το καλύτερο είναι να το κρύψεις. Μα να προσέχεις μη σε γελάσει και σου ξαναπάρει το μανήλι. Έτσι θα σ’ ακολουθήσει όπου κι αν πας».

Όταν λοιπόν ήρθαν πάλι οι νεράιδες και τον πείραζαν, εκεί που του μιλούσαν, εχύθει αυτός απάνω σε μία και τη στιγμή που πήγε αυτή να πετάξει στον αέρα, της έπεσε το μαντήλι της και τ' άρπαξε εκείνος και το ‘χωσε στον κόρφο του. Η νεράιδα τον παρακαλούσε να της το δώσει πίσω και του λέγε: «Δώσ’ μου Γιάννη το μαντήλι! Δώσ’ μου το καημένε και γω να κάμω ότι θέλεις». Ο νέος όμως δεν της έκαμε τη χάρη και της είπε μονάχα πως θέλει να την πάρει γυναίκα. Οι άλλες νεράιδες πέταξαν στον αέρα και εχάθηκαν. Αυτή δεν μπορούσε πλιό να πετάξει κι έμεινε με το Γιάννη. Την επήγε λοιπόν αυτός στο σπίτι του, την παντρεύτη κι έκαμε παιδιά με δαύτη.

Εκείνη όμως ήταν πάντα πικραμένη και στενοχωρημένη, και σε καμιά γιορτή και σε κανένα πανηγύρι δεν ήθελε ν’ αλλάξει φορέματα και να στολιστεί και να κάμει ότι κάνουν οι άλλες γυναίκες. Ο Γιάννης που έβλεπε το μαράζι της γυναίκας του, ελυπότανε πολύ. Και μια μέρα που ήταν γιορτή και πήγαιναν όλοι στο χορό όξω από το χωριό, και η νεράιδα ζητούσε με τα κλάιματα το μαντήλι από τον άντρα της, τη συμπόνεσε εκείνος και ήθελε να της το δώσει. Μόνο εφοβόταν μην του φύγει όταν θα το πάρει και γι’ αυτό της είπε: «Σ’ το δίνω να πας στο χορό, μόνο πρέπει να μου τάξεις πως θα γυρίσεις στο σπίτι και δεν θα φύγεις, αλλιώς δεν θα σ’ το δώσω». Του το έταξε και του είπε μάλιστα: «Τώρα πλιό να σ’ αφήσω, ύστερα από τόσα χρόνια, και που έχω καμωμένα παιδιά με σένα;». Έτσι της το ‘δωσε το μαντήλι και αυτή άλλαξε τα φορέματά της και στολίστηκε. Και με μιας έλαμψε το σπίτι από την ομορφιά της γιατί σα νεράιδα που ήταν, ξεπερνούσε όλες τις γυναίκες στην ομορφιά. Πήγε λοιπόν στο χορό και άστραψε ο τόπος και όλοι όσοι ήσαν εκεί να κοιτάζουν και ν’ αφήνουν το θάμα τους. Και αυτή πήγε μπρουστέλα στο χορό και με μια ψιλή και γλυκιά φωνή άρχισε να λέει ένα τραγούδι πο’ ‘σκιζε την πέτρα και μάραινε καρδιές. Και σαν έκαμε τρεις γύρους στο χορό, σείστηκε, λυγίστηκε, κούνησε το μαντήλι της κι έκαμε μια «Ι, ι, ι!» και πέταξε στον αέρα για ν’ ανταμώσει τις συντρόφισσές της κι εχάθηκε. Κι έτσι ο Γιάννης έχασε τη γυναίκα του.

ü      Ο ποντικός κι ο βάτραχος

Μια φορά ένας ποντικός είπε σ’ ένα βάτραχο να κάμουνε φίλια. ‘Ο βάτραχος δέχτηκε, αλλά σκέφτηκε να γελάσει με τον ποντικό, και του ‘πε να δεθούνε κι οι δυο μ’ ένα βούρλο από τα ποδάρια. Δέχτηκε ο ποντικός και δεθήκανε. Περπατούσανε μαζί σα φίλοι, μα σε μια στιγμή, καθώς περνούσανε πάνω από μία λίμνη, ο βάτραχος πήδησε ξαφνικά στο νερό, για να συνεπάρει και τον ποντικό και να γελάσει με το πάθημα του. Ό ποντικός δεν ήξερε να κολυμπάει και πνίγηκε. Ετουμπάνιασε κι ανέβηκε στο νερό. Τον είδε από ψηλά ένα γεράκι που πέρναε, και βούτηξε να τον πάρει. Ό βάτραχος όμως, που ήταν δεμένος μαζί του, σηκώθηκε κι αυτός στον αέρα κι έγινε κι αυτός καλός μεζές στο γεράκι. Ποιος του ‘πε να σκεφτεί κακό για το σύντροφό του;

ü      Γαμπρός κεραμιδάς, γαμπρός περιβολάρης

Μια φορά ένας είχε δύο γαμπρούς, έναν κεραμιδά κι έναν περιβολάρη. Μια μέρα αποφάσισε να πάει να τους δει. Εκεί που ρώταγε τον καθένα πως περνάει, ο περιβολάρης του έλεγε: «Αν δε βρέξει, θα με πάρει ο διάβολος, γιατί θα ξεραθεί το περιβόλι μου». Ο άλλος έλεγε: «Αν βρέξει, θα με πάρει ο διάβολος γιατί δεν θα ξεραθούν τα κεραμίδια μου». Όταν γύρισε στο σπίτι του, τον ρωτάει η γυναίκα του: «Τι κάνουν οι γαμπροί μας;» Και της απαντά: «Βρέξει δε βρέξει, κάποιον θα πάρει ο διάβολος από τους δύο».

ü      Το κρασί

Σαν ήκαμεν ο Θεός τον κόσμο, ηδιαλογηθήκενε να ρωτήξει την άλλη μέρα όλα τα πλάσματα πώς τόνε φαίνεται, κι αν έχει κανένα κουσούρι, να το σιάξει. Το ‘μαθεν ο Διάβολος και βρίσκει μονομιάς τον πετεινό και το γουρούνι και τα ρωτά: «Πώς σας φαίνεται ο κόσμος;». Λέει: «Καλός». «Ένα πράμα, καμένα, του λείβγεται: μια ρίζα χαμηλή, που κάνει πολλές απολλές ρώ’ες, κολλημένες σ’ ένα τσάμπουρο, γλυκές – σταφύλι τσι λένε. Πίνεται και ζουλιστό κι είν’ ακόμη πιο γλυκό. Μον’ αύριο, σα σας ρωτήξει ο Θεός, να του το πείτε». Την άλλη μέρα συγκαλεί ο Θεός όλα τα ζα και τα ρωτά για τον κόσμο. Όλα από μικρά ως με’άλα, λέει: «Καλός». Λέ': «Αμέ σεις, πετεινέ και γουρούνι, που κάθεστε χώρια, σαν από μια επαρχία, δεν μιλείτε, μόνου κάθεστε συλλοϊστά;». «Ίντα α σου πούμενε, δημιουργέ; Όλα καλά και άξια. Έναν ντεντρουλάκι μικρό λείβγεται, που κάνει στρόγγυλες ρώ’ες και τσι στύβουνε και γίνεται το κρασί.». Ο Θεός αμέσως είπενε: «Γενηθήτω άμπελος και κλήμα, όποιος δεν πιει καθόλου, να’ χει την κατάρα μου, όποιος παραπιεί, να κάνει του πετεινού τα μυαλά και του γουρουνιού τη μούρη».

ü      Γιατί ο γάιδαρος κατουρεί όπου βρει νερό

Οι γάιδαροι έκαμαν παράπονα στο Θεό, γιατί να είναι τόσο περιφρονημένοι από τους ανθρώπους και να μη τους δίνουν παρά μόνο κλήματα για φαγί. Τότες ο Θεός τους είπε ότι θα τους δώσει πολλά καλά, και τη μιλιά ακόμα, άμα με το κάτουρο τους κάνουν ποτάμι. Για τούτο, όπου ιδούν νερό τρεχούμενο, νομίζουν ότι είναι από τα άλλα γαϊδούρια, και κατουρούν για να αβγατίσει και να γίνει ποτάμι.

ü      Ο σκαντζόχοιρος κι η αλεπού

Μια φορά συνεννοηθήκανε ο σκατζόχερας με την αλεπού: «Ξέρεις κανένα ψέμα», του λέει, «να πάμε να κλέψουμε σταφύλια;» «Ξέρω», της λέει. «Εσύ;» «Ου, ξέρω κι εγώ πολλά!…» Πάνε να κλέψουνε, πιάνεται στο δόκανο η αλεπού. «Τι ψέμα, θα μου πεις, να γλιτώσω;» ρωτάει το σκατζόχερα. «Να κάμεις τη ψόφια», της λέει εκείνος. Έρχεται τ ‘αφεντικό, βλέπει ψόφια την αλεπού, τη βγάνει από το δόκανο και την πετάει. Αμολιέται εκείνη, γλίτωσε… Ξαναπάνε, έπειτα από μέρες, για σταφύλια. Τώρα πιάστηκε στο δόκανο ο σκατζόχερας. «Έλα», λέει της αλεπούς, «να μου πεις ένα ψέμα να σωθώ!». «Τώρα», του λέει αυτή, «τα ξέχασα όλα!». «Καλά», της λέει ο σκατζόχερας, «έλα τουλάχιστο πριν πεθάνω, να σου πω ένα μυστικό στ’ αυτί». Πάει εκείνη κοντά την δαγκώνει δυνατά στ’ αυτί της ο σκατζόχερας, που να φύγει!.. Όσο που ήρθε τ’ αφεντικό, άρπαξε την αλεπού και τη λιάνισε στο ξύλο. Το σκατζόχερα τον άφησε και γλίτωσε.

Και εποίησεν πατατο-μελιτζανόδεντρο

Μπορεί σε ένα δέντρο να καλλιεργηθούν πατάτες; Ανατρέποντας θεωρίες, αλλά και επιστήμονες, ένας πολιτικός μηχανικός και αγρότης από το Ρέθυμνο απέδειξε ότι αυτό είναι εφικτό: μπόλιασε πατάτες σε ένα δέντρο στην περιοχή του Μασταμπά και δεν το μετάνιωσε.

Δέντρο «αντισυστημικό» το βάφτισε ο δημιουργός του Μανώλης Ηλιάκης, που δηλώνει «πολίτης του κόσμου»Το εγχείρημά του πέτυχε. Τώρα ο επισκέπτης βλέπει τις πατάτες να κρέμονται, έτοιμες για κατανάλωση. Και όχι μόνον αυτό. Στο ίδιο δέντρο καλλιεργεί ντομάτες, μελιτζάνες, αλλά και πιπεριές! Αλλά και χόρτα: βλίτα και στύφνο.

Ο δημιουργός του, Μανώλης Ηλιάκης, ο οποίος δηλώνει «πολίτης του κόσμου», το χαρακτηρίζει δέντρο «αντισυστημικό», δίνοντας και πολιτική προέκταση στο εγχείρημά του.

Το δέντρο ανήκει στην κατηγορία «σολάνο», μοιάζει με μεγάλη μελιτζανιά και είναι συμβατό με τις οικογένειες που έχουν μπολιαστεί σ' αυτό. Οπως σημειώνει ο Μανώλης Ηλιάκης, ο οποίος υπογράφει ως «ένας πολίτης του κόσμου», «το δέντρο αυτό το έχω ονομάσει αντισυστημικό και θα εξηγήσω παρακάτω γιατί. Θα ήθελα όμως να προλάβω μη βιαστεί κανένας και σκεφτεί ότι το να καταφέρει κάποιος να καλλιεργήσει πατάτες πάνω σε δέντρο είναι βιασμός της φύσης ή μετάλλαξη ή έργα του διαβόλου. Το δέντρο αυτό είναι σολανοειδές και είναι συμβατό με τις οικογένειες που έχουν μπολιαστεί πάνω του. Οπως ακριβώς μπολιάζουμε μια άγρια αχλαδιά ή την ελιά κ.τ.λ. με διάφορες άλλες ποικιλίες, ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με το αντισυστημικό δέντρο».

«Προσπάθησα -συνεχίζει- σε συνεργασία με τη φύση να καταφέρω αυτό που για την επιστήμη φαινόταν ακατόρθωτο. Οταν σκέφτηκα σε αυτό το δέντρο, εκτός από ντομάτες, μελιτζάνες, πιπεριές, βλίτα, στύφνο κ.τ.λ., να έχω και παραγωγή πατάτας, όλοι οι γεωπόνοι μού το απέκλεισαν».

Για την πολιτική διάσταση στο εγχείρημά του ο κ. Ηλιάκης τονίζει: «Οπως φαινόταν ακατόρθωτο να παραχθεί πατάτα από το δέντρο, έτσι προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι ακατόρθωτο να αλλάξουμε αυτό το σάπιο σύστημα. Σπάστε τα οδοφράγματα που μας έχουν βάλει στη σκέψη μας, αφήστε τη φαντασία να δημιουργήσει έξω από τα πλαίσια που θέλει το σύστημα, ελάτε να ενώσουμε τη δύναμή μας, να φτιάξουμε έναν άλλον κόσμο, αδελφωμένο, ειρηνικό, δημιουργικό για το σύνολο, να διαφυλάξουμε την αρμονία στη φύση χωρίς μεταλλαγμένα, χωρίς φυτοφάρμακα, χωρίς πλαστικά και πλαστικοποιημένες τροφές, χωρίς καρκίνους και ραδιενέργειες».

http://www.enet.gr/?i=news.el.ecoenet&id=295110

Πηγή άρθρου:  

ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ... Αγανακτισμένος ετών 94!

ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ... Αγανακτισμένος ετών 94! «Με αυτόν τον τρόπο συστήνουν τα διεθνή μίντια τον Χοσέ Λουίς Σαμπέδρο, τον Καταλανό εμπνευστή των Ισπανών «Indignados».

Ο Χοσέ Λουίς Σαμπέδρο έχει καταφέρει να συγκεντρώσει με αρμονία δύο παράταιρες για πολλούς ιδιότητες: οικονομολόγος και ανθρωπιστής»...

Η Δήμητρα Αθανασοπούλου στη «Δημοκρατία»:

- «Επιχειρηματολογεί υπέρ των διαδηλώσεων και υπέρ της κατάργησης του ισχύοντος πολιτεύματος, που, αν και δημοκρατία, δεν είναι δημοκρατικό. Εκείνος πιστεύει άλλωστε σε μια συμμετοχική δημοκρατία. Γι' αυτό προσκαλεί τους Ευρωπαίους σε μια ειρηνική επανάσταση στα χνάρια του Μαντέλα και του Λούθερ Κινγκ. Κάνει λόγο για "Αγανάκτηση δίχως βία". Αλλωστε, όπως επισημαίνει, "η αγανάκτηση κυοφόρησε κάποτε την αντίσταση στον ναζισμό. Σήμερα η αγανάκτηση θα κυοφορήσει την αντίσταση στη δικτατορία των αγορών».

- «Είναι συνομήλικος του Γάλλου ομοϊδεάτη του Στέφαν Εσέλ. Αγαπημένο μότο; "Η ανθρωπότητα εξελίχθηκε πολύ στην τεχνολογία αλλά λίγο στη σοφία και στον ανθρωπισμό"».

* ΑΡΙΣΤΕΙΣ... «Δεκατέσσερις κρατούμενοι μαθητές του γυμνασίου που λειτουργεί μέσα στις φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης διακρίθηκαν -και ορισμένοι αρίστευσαν- σε διεθνή διαγωνισμό μαθηματικών στον οποίο έλαβαν μέρος συνολικά 43 χώρες από όλο τον κόσμο. Στον ίδιο διαγωνισμό -σημειώνει στο "Εθνος" η Γκέλυ Αλμαλιώτου-Καλαμπαλίκη- συμμετείχαν και μαθητές από δημόσια σχολεία, αλλά και από γνωστά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια της Ελλάδας».

Πηγή άρθρου :http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=294531

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ ΜΕ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ. ΟΙ ΦΗΜΕΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Στήσαν χορό παραπληροφόρησης τα γνωστά ανεμιστηράκια λάσπης του διαδικτύου εξ αιτίας μιας κοινωνικής συνεύρεσης  μεταξύ του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ κ. Γιώργου Καρατζαφέρη και του πρώην Πρωθυπουργού κ. Κ.Καραμανλή. Η συνάντηση έγινε στο Κτήμα Νάσιουτζικ όπου παρέθετε γεύμα ο γιός του γνωστού Ορθοπεδικού κ. Βασίλη Μπιτούνη και ήταν καλεσμένοι εκτός των άλλων και οι δύο πιο πάνω πολιτικοί.  (Σχετικα:και ΕΔΩ). Μέχρις εδώ μια χαρά η είδηση. Άρχισαν όμως τα διαδικτυακά παπαγαλάκια για κάνουν... οχτάρια, με το μυαλό (;) τους και  επι εσφαλμένης βάσεως να υψώνουν πύργους σεναρίων και πικρόχολων σχολίων. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ: Επικοινωνήσαμε .... δεόντως    και προέκυψε η εξής δήλωση: "Οντως η συνάντηση έγινε, αλλά πέραν της κοινωνικής , τυπικής συναντήσεως ΟΥΔΕΝ άλλο συζητήθηκε ". Η πιο πάνω δήλωση προέρχεται, απο κύκλους του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ και δεν σηκώνει καμία αμφισβήτηση, πιθανόν θα εκδοθεί και ανάλογο δελτίο τύπου.ΕΔΩ

Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

H AΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ

Στήσαν χορό παραπληροφόρησης τα γνωστά ανεμιστηράκια λάσπης του διαδικτύου εξ αιτίας μιας κοινωνικής συνεύρεσης  μεταξύ του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ κ. Γιώργου Καρατζαφέρη και του πρώην Πρωθυπουργού κ. Κ.Καραμανλή. Η συνάντηση έγινε στο Κτήμα Νάσιουτζικ όπου παρέθετε γεύμα ο γιός του γνωστού Ορθοπεδικού κ. Βασίλη Μπιτούνη και ήταν καλεσμένοι εκτός των άλλων και οι δύο πιο πάνω πολιτικοί.  (Σχετικα:ΕΔΩ  και ΕΔΩ). Μέχρις εδώ μια χαρά η είδηση. Άρχισαν όμως τα διαδικτυακά παπαγαλάκια για κάνουν... οχτάρια, με το μυαλό (;) τους και  επι εσφαλμένης βάσεως να υψώνουν πύργους σεναρίων και πικρόχολων σχολίων. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ: Επικοινωνήσαμε .... δεόντως    και προέκυψε η εξής δήλωση: "Οντως η συνάντηση έγινε, αλλά πέραν της κοινωνικής , τυπικής συναντήσεως ΟΥΔΕΝ άλλο συζητήθηκε ". Η πιο πάνω δήλωση προέρχεται, απο κύκλους του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ και δεν σηκώνει καμία αμφισβήτηση, πιθανόν θα εκδοθεί και ανάλογο δελτίο τύπου.

Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

NTOKOYMENTO ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΟΛΩΝ. ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΗΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ 410πχ. Της Αγγελικής Νιαροπέτρου

 

(ΚΛΙΚ ΣΤΗ ΦΩΤΟ)

Αυτό το Ψήφισμα είναι το τελευταίο που έχει διασωθεί απο το αρχείο του αείμνηστου Ευάγγελου Γιαννόπουλου. Είχε παραδώσει δυο τρία, σε έμπιστα πρόσωπα, με την εντολή, όταν κινδυνεύσει η Πατρίδα να το δημοσιοποιήσουν. Νομίζω ότι τον καιρό αυτό πραγματικά  η Ελλάδα διατρέχει τον ΥΨΙΣΤΟ κίνδυνο από υπάρξεώς της. Οι "αγώνες" των αιώνιων εχθρών της πλησιάζουν στην "ολοκλήρωσή" τους.

Διανύουμε τις εφιαλτικότερες μέρες όπου οι εντολοδόχοι για την διάλυση του Έθνους, βρίσκονται ένα βήμα πριν την .... επιτυχία τους.

Με πρόσχημα την Ελληνική πτώχευση αφελληνίζουν το λαό, απαξιώνουν τις αντιστάσεις του, τον ρίχνουν την δυστυχία ώστε να καταστεί ακίνδυνος στην επερχόμενη λεηλασία εδαφών και φυσικού πλούτου.

Δεν είναι τυχαία η στήριξη Ομπάμα στον εντολοδόχο του Παπανδρέου , ούτε και η επικείμενη άφιξη της Χίλαρι Κλίντον, είναι τα κοράκια που "επιθεωρούν" το πτώμα της Ελλάδος πριν το κατασπαράξουν.

Αρα λοιπόν αυτή είναι η καταλληλότερη χρονική στιγμή δημοσιοποίησης του πριν 2420 χρόνια ψηφίσματος του Δημόφαντου.

Υ.Γ. Μέχρι το 2000, ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος είχε τυπώσει σε ειδικό χαρτί παπύρου και καδράρει πάνω από 200 αντίτυπα και τα είχε δωρίσει σε Υπουργούς , Βουλευτές και κόμματα. Άραγε υπάρχει ακόμα κάποιος που εκτιμώντας την αξία του, το έχει ακόμα;

Αγγελική Νιαροπέτρου