Παραδοσιακά όργανα : Ζίλια.

 

Τα ζίλια, δηλαδή τα κύμβαλα, ανιχνεύονται στην Ελλάδα ήδη από τους αρχαιοελληνικούς χρόνους.

Ιστορία :  

Τα ζίλια, δηλαδή τα κύμβαλα, ανιχνεύονται στην Ελλάδα ήδη από τους αρχαιοελληνικούς χρόνους. Επίσης κατείχαν σημαντική θέση ως μουσικό όργανο κατά την βυζαντινή εποχή. Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες η Εκκλησία καταδικάζει την παλιά εθνική μουσική. Ανάμεσα στα όργανα που καταγγέλλουν είναι και τα κύμβαλα. Παρά την αντίθεση της Εκκλησιάς, τα κύμβαλα και γενικά τα μουσικά όργανα δεν έπαψαν να χρησιμοποιούνται από τους Βυζαντινούς για να συνοδέψουν το τραγούδι ή το χορό στου γάμους, τα πανηγύρια και τις διασκεδάσεις. Επιπλέον ο Λέων Διάκονος μας πληροφορεί ότι τα χρησιμοποιούσαν μαζί με άλλα όργανα και στον πόλεμο .Στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή εικονογραφία, τα κύμβαλα είναι από τα περισσότερο εικονιζόμενα μουσικά όργανα. Από την μελέτη των παραστάσεων αυτών βλέπουμε ότι τα σημερινά ζίλια ταυτίζονται με τα βυζαντινά κύμβαλα. Έχουν τις ίδιες διαστάσεις και παίζονται με το ίδιο τρόπο. Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε αν τα συγκρίνουμε με τα αρχαιολογικά ευρήματα των αρχαιοελληνικών χρόνων. Επίσης κατείχαν σημαντική θέση ως μουσικό όργανο κατά την βυζαντινή εποχή. Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες η Εκκλησία καταδικάζει την παλιά εθνική μουσική. Ανάμεσα στα όργανα που καταγγέλλουν είναι και τα κύμβαλα. Παρά την αντίθεση της Εκκλησιάς, τα κύμβαλα και γενικά τα μουσικά όργανα δεν έπαψαν να χρησιμοποιούνται από τους Βυζαντινούς για να συνοδέψουν το τραγούδι ή το χορό στου γάμους, τα πανηγύρια και τις διασκεδάσεις. Επιπλέον ο Λέων Διάκονος μας πληροφορεί ότι τα χρησιμοποιούσαν μαζί με άλλα όργανα και στον πόλεμο .Στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή εικονογραφία, τα κύμβαλα είναι από τα περισσότερο εικονιζόμενα μουσικά όργανα. Από την μελέτη των παραστάσεων αυτών βλέπουμε ότι τα σημερινά ζίλια ταυτίζονται με τα βυζαντινά κύμβαλα. Έχουν τις ίδιες διαστάσεις και παίζονται με το ίδιο τρόπο. Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε αν τα συγκρίνουμε με τα αρχαιολογικά ευρήματα των αρχαιοελληνικών χρόνων. 

Παραδοσιακά όργανα.

Ήχοι για ηχοϊστορία

ΤΥΜΠΑΝΟ:

Βήματα βαριά – Παρέλαση – Κάλεσμα – Έναρξη θεάτρου – Τρέξιμο ζώων – Σαματάς – Μάχη – Βροχή – Καλπασμός – Ξύσιμο – Πριόνισμα – Ξεκίνημα τραίνου – Σφύριγμα αέρα – Κύμα που σκάει – Χτυπήματα με σφυρί – Απειλή – Τάλαντο – Χτύπημα πόρτας – Τρίψιμο – Φτυάρισμα – Πριόνισμα – Αέρας – Θάνατος στρατιώτη – Χορός – Υποδοχή βασιλιά – Δάκρυα γίγαντα – Γρατζούνισμα – Αλυσίδες που σέρνονται – Σύρσιμο – Κύλισμα – Ανατριχίλα – Πέρασμα μέσα από θάμνους – Σταγόνες σε βαρέλι – Χορός Μαϊμούδων – Τρέξιμο μικρού ζώου – Αγωνία – Κάποιος να τρέμει – Φύλλα που κουνιούνται – Χαλάζι σε σκεπή – Κανόνια – Πυροβολισμοί - Μπουμπουνητά – Τρόμος – Άναμμα σπίρτου – Πλύσιμο ρούχων στο χέρι – Κάποιος να νευριάζει - Γκρέμισμα – Μπάλα που χτυπάει – Ελατήριο – Ινδιάνικος χορός – Ξυλοκόπος – Καλαμπόκι που ψήνεται

ΝΤΕΦΙ:

Τρίξιμο δοντιών – Τελετουργικός χορός – Σεισμός – Τριζόνια και Τζιτζίκια – Σπάσιμο πιάτων (γυαλικών) – Πέρασμα, ξεκίνημα τραίνου – Ελικόπτερο – Ρολόι (τικ – τακ) – Κέρματα ή κλειδιά στην τσέπη – Αλυσίδα που σέρνεται – Πέσιμο ιππότη – Κομπρεσέρ – Θυμιατό – Χτύπημα σε ξύλο – Κουδουνάκια – Τρεμούλιασμα – Φίδι (Κροταλίας) – Ψιλή βροχή – Βροχή που δυναμώνει - Ριγανόσκονη στους κεφτέδες – Παντζούρια που χτυπάνε – Βήματα σε χαλίκια

ΞΥΛΑΚΙΑ:

Σφυρί – Ρολόι (τικ – τακ) – Βρύση που στάζει σε μεταλλικό πιάτο – Σταγόνες βροχής που πέφτουν απ’ τα κεραμίδια – Τρυποκάρυδος – Σφυρί – Τάλαντο – Τρίξιμο δοντιών – SOS (σήματα Μορς) – Κάβουρας – Χτύπημα πόρτας – Γραφομηχανή – Βήματα από τακούνι – Κάρφωμα στο υπόγειο – Πινγκ πονγκ -

ΠΙΑΤΑ:

Βήματα γίγαντα – Παρουσίαση κάποιου – Σπάσιμο πιάτων – Ήχος περιπολικού – Κεραυνός – Αστραπές Μπουμπουνητά – Βόμβες – Μπάντα – Φασαρία από κατσαρόλες – Τραίνο – Σφαλιάρα – Χύτρα – Κατολίσθηση (μαζί με τύμπανα)

ΤΡΙΓΩΝΟ:

Καμπάνες (από μακριά) – Κουδούνι – Κάλαντα – Ξυπνητήρι – Πέρασμα τραίνου – Συναγερμός πυροσβεστικής – Είσοδος σε κατάστημα

ΚΑΣΤΑΝΙΕΤΕΣ:

Χειροκροτήματα – Ο χορός της σπίθας στο τζάκι – Σκελετός που χορεύει - Κόκαλα – Κοχύλι που ανοιγοκλείνει – Κατολίσθηση – Νερό που πέφτει

ΜΑΡΑΚΕΣ:

Αφρικάνικος χορός – Κύμα που σκάει – Τριζόνια και Τζιτζίκια – Ρολόι – Μωρό που παίζει
H ελληνική διανομή είναι μια προσφορά της ελληνικής κοινότητας joomla.

Το νταούλι.

Το νταούλι ή αλλιώς νταβούλι, άργανο (στη Σιάτιστα και στην Ήπειρο), τοσκάνι ή τσοκάνι (στο Μεσολόγγι), τουμπί ή τουμπάκι (στα νησιά), κιόσι (στη Μ. Ασία), ταβούλι, παβούλι, τούμπανο, τουμπανέλι, είναι ένα μεμβρανόφωνο (κρουστό) που μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί σαν τον βασιλιά των παραδοσιακών κρουστών.

Πρόκειται για αρχαίο όργανο που το συναντάμε σε διάφορες μορφές σχεδόν σ΄ολόκληρο τον πλανήτη.

Μαζί με τον ζουρνά (ή πίπιζα) αποτελούν μια μικρή ορχήστρα, την λεγόμενη ζυγιά (κυρίως στην ηπειρωτική Ελλάδα).

Αποτελείται από ένα ξύλινο κύλινδρο το μέγεθος του οποίου διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, ανάλογα και τα γούστα του οργανοποιού ή του οργανοπαίχτη (νταουλιέρης).

Στα δυό ανοίγματα του κυλίνδρου τοποθετούνται με τη βοήθεια ξύλινων ή μεταλλικών στεφανιών τα δέρματα (κυρίως κατσίκας ή τράγου ενώ παλαιότερα χρησιμοποιούσαν και λύκου ή γαΐδάρου), τα οποία ανάλογα με το μέγεθος του κυλίνδρου, έχουν 20 έως 60 εκατοστά απόσταση μεταξύ τους και διάμετρο 25 εκατοστά έως 1 μέτρο.

Ο παραδοσιακός τρόπος κατασκευής του κυλίνδρου απαιτούσε δύο ή περισσότερα λεπτά φύλλα ξύλου (καρυδιάς ή οξυάς), τα οποία αφού πρώτα τα άφηναν στο νερό για να μουσκέψουν, τους έδιναν κατόπιν με τη βοήθεια της φωτιάς το κυλινδρικό σχήμα.

Με μία έως τρεις μικρές τρύπες πάνω στον κύλινδρο αποφεύγεται το εύκολο σκίσιμο των δερμάτων από την πίεση που δημιουργείται στο σκάφος κατά τη διάρκεια του παιξίματος.

Τα δύο στεφάνια που συγκρατούν τα δέρματα ενώνονται και τεντώνονται με ένα σχοινί, ενώ ένα δεύτερο σχοινί, σφίγγοντας ή χαλαρώνοντας το πρώτο, βοηθάει στο κούρδισμα του οργάνου.

Η τοποθέτηση από τη μια πλευρά πιο χοντρού δέρματος απ΄ ότι στην άλλη, καθώς και το τέντωμα των σχοινιών, έχει σαν αποτέλεσμα η μία μεμβράνη να παράγει τονικά χαμηλότερο ήχο.

Το νταούλι παίζεται κρεμασμένο από μια ζώνη στον αριστερό ώμο με δύο ξύλα (νταουλόξυλα), ένα για κάθε χέρι.

Το ένα παράγει τον βαθύ ήχο, είναι χοντρό και ονομάζεται κόπανος και το άλλο είναι η βίτσα (μια λεπτή βέργα για τους τονικά ψηλότερους ήχους).